Σε ευχαρίστησε με λόγια & με ένα πικρό χαμόγελο... Σε αφόπλισεΤο απλωμένο χέρι του, διακριτικά, έφτασε κοντά στο ανοιχτό παράθυρο του σταματημένου στο φανάρι αυτοκινήτου σου.
Τον ρώτησες το όνομά του. - Σου είπε: "Γιώργος". Τράβηξες έναν χυμό, που γι΄αυτές τις περιστάσεις έχεις τον τελευταίο καιρό κάτω από το κάθισμά σου, (Έχεις καταλάβει πως 2 κουβέντες και κάτι άμεσα φαγώσιμο, πολλές φορές είναι προτιμότερο από τις πενταροδεκάρες, που σου έχουν απομείνει...) και έκανες να του τον δώσεις. - "Θέλεις;", του είπες. Σε κοίταξε μέσα στα μάτια, αλλά τόσο βαθιά που ένιωσες την ματιά του να σε "τρυπάει"... - Και σου είπε: "Ερωτήσεις είναι τώρα αυτές;" Πήρε τον χυμό. Σε ευχαρίστησε με λόγια & με ένα πικρό χαμόγελο... Σε αφόπλισε. Σχεδόν ντράπηκες, που δεν ήσουν εσύ στη θέση του... (Κι αν ήσουν;) Έφυγες. Δε σταμάτησες όμως από εκείνην την ώρα να τον σκέφτεσαι... Ψάχνεις να βρεις με ποιους τρόπους θα μπορούσες να του προσφέρεις, έστω & μια προσωρινή ανακούφιση. Προς το παρόν & μέχρι να σκεφτείς κάτι που ν΄αξίζει, έβαλες τον "Γιώργο" στην προσευχή σου μαζί με τους υπόλοιπους "Γιώργους", που έχεις συναντήσει...http://amfoterodexios.blogspot.com
No comments:
Post a Comment